O’Sensei – Wielki Mistrz – Morihei Ueshiba w pierwszej połowie XX wieku opracował system, który jest drogą prowadzącą od pracy nad ciałem, technikami obrony do rozwoju duchowego. Traktowanie Aikido jako kolejnej sztuki walki byłoby dużym błędem i uproszczeniem. Splata się w nim wymiar duchowy, etyczny i fizyczny. Już sama nazwa na to wskazuje. Aikido powstało z połączenia japońskich słów Ai, Ki i Do. Oznaczają harmonię ciała, umysłu i ducha czyniącą z człowieka istotę lepszą, wrażliwszą i pełną spokoju.

Morihei Ueshiba widział swój system jako nieustanną pracę nad sobą. Odrzucał współzawodnictwo, negował chęć zaszkodzenia atakującemu nas napastnikowi. Mistrz czerpiąc głównie z Ju-Jitsu oraz szermierki stworzył sztukę walki, która nie unika konfrontacji, ale liczy się z konsekwencjami wykonanych technik. Jej celem jest tylko i wyłącznie obezwładnienie napastnika. Głęboko humanistyczny przekaz spotkał się z dużym rezonansem na świecie i przyczynił się do spopularyzowania Aikido.

Równie atrakcyjna jest strona wizualna Aikido. Techniki niejednokrotnie przypominają taniec. Ćwiczący, ubrani w Hakama – szerokie spodnie samurajskie – wykonują rzuty, dźwignie, pady, uniki. Ich ruchy są płynne i miejscami majestatyczne. Walka wręcz uzupełniona bywa walką z użyciem kija – Jo, bądź drewnianej repliki japońskiego miecza Bokken oraz noża Tanto. Charakterystyczne dla Aikido jest zastosowanie ruchów po kole, które pozwalają zneutralizować energię napastnika i użyć jego siły przeciw niemu samemu. Obrona i jej efektywność nie jest więc całkowicie zależna od warunków fizycznych, siły, wieku czy płci. Ścisłe powiązanie ciała, umysłu i ducha w Aikido pozwala pracować nad autentyczną pewnością siebie, która wyraża się w ciele i zachowaniu. Sala do ćwiczeń – Dojo – staje się miejscem, w którym doskonaląc techniki doskonalimy także nasz charakter.

Aikidoka uczy się panować nad sobą, pozbywa się stresu, napięcia, lęku. Jego ruchy stają się miękkie, łagodne a umysł wyciszony. Trening pozwala lepiej funkcjonować w trudnych sytuacjach.